goizian...

Este relato lo escribí hace tiempo. Pero en honor a lo que me dijo Alba después de leerlo voy a volver a haceroslo leer. Disculpen las molestias, espero que sea de alguna utilidad.





Esnatu eta egongelara joan naiz. Maindireak lurretik botata eta espero moduan, aurreko gauean baino zikinago.
Eskuaz orraztu ditut ile xerloak eta sofa gainean eseri naiz, biluzik.
Begiak itxi ditut minutu batez, aurreko gaua gogoratuz, aurreko gaua berbiziz.
Gau ona izan zen, ohiuak kontutan hartzen baditugu, gau ona izan zen zure begiak gogoratzen baditut.
Sofan eserita hankartea igurzten hasi naiz, laztantzen, berotzen…
Zure arnasestuak etorri zaizkit gogora eta nere gorputzetik atera den hezetasuna areagotu da. Beti gustatu izan zait sentsazio hori. Azken gaua gogoratu eta kuleroak busti, ez da seinale txarra ez? Oso maitekiro egiten ari naiz, oso xuabe, lasai…. Nekatua nago oraindik, besoak erdi lokartuta, baino gogoak ditut. Berriz korritzeko gogoa daukat eta gutxinaka nere oinetan behera korrika dijoan beroa nabaritzen hasi naiz. Aldakak pixka bat mugitu ditut eta bi eskuez hasi naiz orain, azkarrago, baino xuabe, lasai…
Momentu gorena ailegatzeko falta dela badakit, baino hasiera bezala ez dago gaizki… behatzak lokartuak dauzkat…
Nahi nuena baino gehiago kostatzen ari zait. Eta zu gogoan. Zure bizkarra labainkor bihurtzen zuen izerdia, zure begi itxiak…zure begi irekiak…
Sentimenduak ahaztu eta erritmo finko bati ez jarraitzea erabaki dut…
Azkar azkar azkar eta ….moztu….poliki-poliki eta….azkartu…
Orduan nabaritu dut izterretan gutxi falta dela. Gutxi horren bornean minutu batzuen desberdintasuna egon daiteke baina, orgasmo aurreko gozamen txoroa ailegatuko dela badakit.
Sofan erabat etzanda, zure mingaina gogoan ohiaukatzen hasiko naizela uste dut baina ezpainak ozkatu ditut nere intimitatea ez puskatzearren.
Korrituko naiz. Bihotza oso azkartua sentitzen det eta gorputzeko zati bakoitza bere aldetik, zopa antzeko bat bailitzan… Arnasa bizkortua, nere gorputz osoa bortizki mugitzen eta…
Momentu horretantxe sartu zara egongelan. Begira geratu zara. Nik katutxo begiak jarri ditut. Hasieran lotxa sentitzeko momento horietako bat dela pentxatu dut baina, ze demontre, atzo bizi genuena kontuan hartuta, ez dago gorritzeko arrazoirik ez?
Irribarre bat oparitu eta laztantzen hasi naiz berriro, zure besoak nere aldakak estutzera, nere ezpainetako gorria bizitzera, zure ile adatxak nere behatz artean mugitzera etorriko direla pentsatuz.
Eta orduan, begirada baztertu eta etxetik atera zara.
Segundu bakar batean jelatu dira nere erraiak, nere desioak…joder…
Ez dakit zer pentsatu dezun. Ez zitzaidala bart gauekoa gustatu, ez ninduzula behar bezala asetu. Agian etengabeko sexu beharra daukadala, eta zure erreakzioa ikusita ziur nago zure pentsamendu guztiak okerrak direla.
Atzo arte, trantsizio momento batean nabaritzen nuen nere gorputza. Libidoa zolutik botata, autoestima ere… eta zure gorputzaren beroak itzuli zidan hainbestetan beste batzuei oparitu diedana. Baina zu bazaoz. Egongelan nago, hankartea bero…bularra itxita eta hasitakoa bukatzea erabaki dut.
Ez ditut zure begiak berriz ikusiko, beraz, zertarako?

betty

cuando los globos pegados nos fascinan....

Bueno bueno bueno.... embadurnada de agüita de sandía estoy aquí...
entre muñequitos y roquitas...piedras y haditas con una banda sonora más típica de una peli de moteros que de un inicio de traslado...
Ya nos vamos!
El número siete acaba de aparecer, qué raro...
No se cómo nos irá. Yo pienso que bien...qué leches! Nos va a ir de miedo! Que para eso somos Amy y Betty!
hmmm
No sé que escribir, porque a un primer texto se le presupone un poco de calidad pero con la bulla que me rodea... las dos generaciones de uzkianos asustandome la espaldita, no puedo lucir mi ingenio...
(voz en off: tururataaa tururataaa(8) )
que no que no, que no he sido yo, lo prometo, ha sido ella que a mí no me gusta cantar esas cosas...yo soy más de congas! que siempre es más alegre ver saltar a un toca bongos...
Bueno, que la dentadura postiza de la gran gamba me mira a los ojos y eso que solo está cubierta de polvo...
pelo honey ... dios, (y eso que no soy creyente) llevamé contigo porque sino estas dos me elevarán al cielo de Estocolmo....y no quiero, prefiero tumbarme sobre el lago Tanganica...
Betty se despide por un momento un tanto aturdida por lo que la gente puede llegar a guardar en latas metalicas...
mejor no juzgar...mis latas metálicas no son mucho mas corrientes.
Poco a poco iremos abriendolas...